Boeken gelezen in 2011-2012

 

1. Harry Mulisch - De ontdekking van de hemel (927 blz)(besproken op 4 oktober 2011)

(ga met de muisaanwijzer over het boek en u krijgt een foto van de auteur te zien)

 

Niettegenstaande dit boek in 2007 werd uitgeroepen tot het beste Nederlandstalige boek aller tijden, kon het niet op een onverdeeld applaus rekenen. Waarover gaat het boek? De hemel ontdekt dat de mensheid een pact heeft gesloten met Lucifer, de duivel. God besluit daarom zijn contract met de mensheid te verbreken en wil de verwezenlijking van dat contract, de Stenen Tafelen waarop de tien geboden staan, terug naar de hemel halen. De engelen hebben op aarde en aantal mensen uitgekozen om dit doel te bereiken. De levensloop en het wederwaren van die personages worden door Harry Mulisch in de lengte en in de breedte beschreven. Hoewel het boek aanvankelijk heel aangenaam is om te lezen, zowel inzake taal als verhaal, begint de tentoonspreiding van zijn eruditie en de opsomming van ontelbare wetenswaardigheden de lezer toch te ergeren. Een aantal leden hebben om die reden dan ook afgehaakt en het boek niet helemaal uitgelezen. Degenen die het wel hebben uitgelezen vonden toch dat er 200 bladzijden te veel zijn. Mulisch had voor ons mogen stoppen aan bladzijde 700. Spijt dat wij het hebben gelezen hebben wij niet, maar het is toch op het randje.

Dit boek werd ook verfilmd met Jeroen Krabbé in de rol van aartsengel Gabriël.

Alles over Harry Mulisch kunt u vinden via deze link: http://nl.wikipedia.org/wiki/Harry_Mulisch

 

2. Bart Vercauteren - Het Graf van de Voddenraper (136 blz) (besproken op 14 oktober 2011)

Bart Vercauteren is ingegaan op onze uitnodiging om de bespreking van zijn boek bij te wonen. Het werd een geanimeerde namiddag met heel wat diepgaande discussies over schrijversschap en de vele aspecten van het menselijk gedrag. bart vercauterenIn Het Graf van de Voddenraper is er een belangrijke autobiografische kern.  De auteur groeide op vlakbij het kerkhof van Mortsel en was van kindsbeen af vertrouwd met de verhalen omtrent het bombardement.  Ook enkele persoonlijke ontmoetingen hebben een rol gespeeld (bvb met een bejaard echtpaar dat een kind verloren had). Sommigen onder ons vinden Het graf… een somber boek.  De auteur vindt dat verwonderlijk. Vooral naar het einde toe stemmen de gebeurtenissen hoopvol, zo vindt hij.  Dat wordt dan weer door iemand beaamd. (citaten uit het verslag opgesteld door Doris)

Het verhaal zelf: René, de grafdelver van het kerkhof in Mortsel, wil alleen zijn om een graf te graven. Het is meer dan zijn zoveelste klus, het is zijn laatste graf, en hij wil nadenken. Ook Gert, de zoon van de voddenraper, heeft het kerkhof uitgekozen om te overdenken wat de voorbije dagen gebeurd is. Er volgt een ontmoeting tussen twee verwante zielen, tussen twee werelden en twee manieren om te rouwen. Tegen die achtergrond beleeft René zijn leven en het bombardement van 1943, dat voor hem en zijn familie zo bepalend is geweest, opnieuw.

Bart Vercauteren is de enige Vlaming die een nominatie in de wacht kon slepen voor de Academica Literatuurprijs 2011. Voor zijn boek Het Graf van de Voddenraper werd hij genomineerd voor de Prijs voor het Beste Literair Debuut.

Bart Vercauteren (1962) werkte als maatschappelijk werker in de Bijzondere Jeugdzorg, en in de ambulante geestelijke gezondheidszorg. Hij wijdt zich nu aan het schrijven en aan Eens in je leven, een project rond vieringen, plechtigheden en rituelen op maat.

Bekijk een interview met Bart Vercauteren via: Onder cover 4 oktober 2011

Meer over Bart Vercauteren kunt u vinden op: Leestafel en op Knack.be

 

3. Jonathan Franzen - De Correcties (503 blz)(besproken op 9 december 2011)

Niet iedereen van de leesclub had het boek helemaal uitgelezen maar degenen die het wel hebben gedaan waren unaniem lovend in hun commentaar. De Correcties is een meeslepende roman over een Amerikaans gezin: vader, moeder en drie kinderen, twee zonen en een dochter. Door de wijze waarop Franzen de karakters beschrijft voel je afwisselend medelijden, bewondering of afschuw voor eenzelfde personage. Toegegeven: in het begin is het even doorbijten maar na ongeveer 180 bladzijden komt het verhaal echt op dreef. De titel wijst op de neiging van elkeen om steeds het gedrag van de ander te willen corrigeren: echtparen onder elkaar; ouders ten overstaan van hun kinderen, kinderen ten overstaan van hun ouders, zussen en broers onderling. Het is een boek dat echt lang blijft nazinderen en veel stof tot discussie oplevert.

Alvast al een korte inhoud: De Correcties is Jonathan Franzens alom bejubelde meesterwerk over de oude Enid en Alfred Lambert en hun drie kinderen Denise, Gary en Chip, die moeite hebben zich te ontworstelen aan de invloed van hun ouders. Denise is als eigenaar van een bekroond restaurant weliswaar maatschappelijk geslaagd, maar gescheiden en ongelukkig in de liefde. Gary, getrouwd en vader van drie kinderen, lijkt een succesvolle suburb-bewoner, maar hij lijdt aan de ziekte van de geslaagde man: hij vindt niets van wat hem vroeger plezier bracht nog de moeite waard. Het slechtst is Chip eraan toe. Aan zijn ooit veelbelovende universitaire loopbaan is door een seksschandaal een einde gekomen, en nu probeert hij zijn net afgeronde scenario aan een filmproducent te verkopen. Als hij bij toeval de echtgenoot van zijn minnares ontmoet komt hij terecht in een maalstroom van hilarische en volstrekt onvoorspelbare gebeurtenissen. Intussen probeert Gary het familiekapitaal van zijn dementerende vader te behoeden voor totaal verval en gaan de oude Enid en Alfred hun noodlot tegemoet op een cruiseschip.


Jonathan Franzen (1959) woont en werkt in New York. In 2001 won hij de National Book Award voor De correcties, waarvan wereldwijd miljoenen exemplaren werden verkocht. Hij publiceerde eerder de romans De 27ste stad en Schokgolven.

 

4. Margaret Mazzantini - Ter wereld gekomen (508 blz) (besproken op 24 februari 2012)

Waarover gaat het boek? Na een onverwacht telefoontje laat Gemma haar dagelijks leven achter zich en vliegt zij met haar zestienjarige puberzoon Pietro naar Sarajevo. Daar gaan zij op zoek naar sporen van Diego, Pietro's vader, die hij nooit heeft gekend.
Diego was de grote liefde van Gemma, maar hun relatie eindigde abrupt tijdens de belegering van Sarajevo in de jaren negentig. Nu Gemma terug is in de verscheurde stad, komen onbeantwoorde vragen weer naar boven en doet ze een verschrikkelijke ontdekking.

Het verhaal speelt zich afwisselend af in het verleden en in het heden; in Sarajevo en in Rome. Niet alle leden van de leesclub hadden het boek helemaal uitgelezen; het is ook niet zo eenvoudig want de eerste 200 blz moet je echt doorworstelen. Nadien breekt de roman open en wordt de inspanning beloond met een boeiend maar tegelijkertijd ook afschuwelijk verhaal. Gemma is de vertelster. De verschrikkingen van de oorlog in Sarajevo worden heel geloofwaardig weergegeven en maakten een grote indruk. Degenen die het boek hebben uitgelezen vonden het een boeiend, aangrijpend en beklijvend boek dat nog lang in je hoofd blijft hangen.

Margaret Mazzantini is geboren in Dublin in 1961 uit een Ierse moeder (schilderes) en een Italiaanse vader (schrijver). Ze was de derde van vier zusjes. Mazzantini groeide op in Rome waar ze nu ook woont. Ze is getrouwd met de bekende Italiaanse acteur en regisseur Sergio Castellito en heeft drie kinderen. In 1982 is ze afgestudeerd aan de Accademia nazionale d'Arte drammatica (nationale toneelschool) en debuteerde in 'Iphigenia' van Goethe, waarna veel andere stukken volgden, waaronder 'Antigone', 'Fröke Julia' en 'De drie zusters'. Daarna had zij rollen in films ('Cuore di mamma', 'L'assassina', 'Quando le montagne finiscono', 'Il cielo è sempre più blu') en tv-drama ('Un delitto', 'Un caso d'incoscienza', Una fredda mattina di maggio'). In 1994 verscheen haar eerste roman 'Il catino di zinco' - in 1997 in het Nederlands verschenen als 'Het zinken teiltje' - waarvoor zij de Premio Campiello kreeg. Voor 'Non ti muovere' - nu bij Wereldbibliotheek in Nederlandse vertaling verschenen als 'Ga niet weg' - kreeg zij de Premio Strega 2002. Zij heeft ook voor theater geschreven: de komedie 'Manola' (1998) en in 2000 de monoloog 'Zorro'. Meer over Margaret Mazzantini kan je lezen op: http://en.wikipedia.org/wiki/Margaret_Mazzantini

 

 

5. Michael Boelgakov - De Meester en Margarita (445 blz)(besproken op 20 april 2012)

De bespreking van dit boek mondde uit in een levendig debat. Wij hadden uren kunnen doorpraten over het boek; wij vonden het geen gemakkelijk boek, maar toch een buitengewoon boeiend, intrigerend en ongelooflijk goed geschreven boek. Wij waren echt blij de inspanning te hebben geleverd om het helemaal uit te lezen. Op de vraag of wij het boek aan iemand zouden aanraden is het antwoord echter negatief.

Het verhaal: "De Meester en Margarita" is samengesteld uit drie verschillende, maar met elkaar verweven verhaallijnen. Er zijn de gebeurtenissen in Moskou, met de avonturen van duivelse bezoekers, de gebeurtenissen rond de kruisiging van Jesjoea Ha-Notsri of Jezus Christus, in het Jersjalajim van de eerste eeuw, en de liefdesgeschiedenis van de meester en Margarita. De drie verhalen worden verteld vanaf de woensdag tot de nacht tussen zaterdag en zondag van de Goede Week.

Het is duidelijk dat het boek verschillende lagen bevat. Allereerst is er toch de verdoken kritiek op het toenmalige regime in de Sovjet-Unie. Macht, machtsmisbruik, corruptie, schijnheiligheid worden heel duidelijk gehekeld. Volgens een lid was de grondgedachte van dit boek dat alles kan worden vergeven, zelfs de duivel schenkt vergiffenis. Ook de liefde die alle moeilijkheden overwint is een belangrijk thema in dit boek. Tot slot is er de symboliek van heel wat elementen, zoals de verbanning naar Jalta. Enige kennis van de geschiedenis van Rusland en van zijn leiders kan toch helpen bij de lectuur van dit boek.

Wij twijfelden over de juiste schrijfwijze van de naam van auteur. Op de ene website stond zijn naam met een "u" en op de andere met een "oe". Mijn oud-collega Johan Vandeputte, die goed Russisch kent, laat mij het volgende weten: "In het Nederlands is Boelgakov beter. De Russische letter "y" komt namelijk perfect overeen met de Nederlandse "oe"-klank. Daarom wordt in het Nederlands ook "Poetin" en niet "Putin", zoals in het Engels, geschreven. In het Frans moeten ze er zelfs nog een -e aanplakken "Poutine", want met de naam Poutin zou hij zelf ook niet tevreden zijn". Dat probleempje is dus alvast opgelost.

Alles, maar dan ook letterlijk alles over dit boek en de auteur kunt u vinden op: http://www.masterandmargarita.eu/nl/index.html

 

HOME