Boeken gelezen in 2014-2015

 

1. Peter Buwalda - Bonita Avenue (543 blz) - Dit boek werd besproken op vrijdag 19 september 2014

peter buwalda

(ga met de muisaanwijzer over de afbeelding en u ziet een foto van de auteur van het boek)

Hoewel het hier om een boek gaat dat vaak werd gelauwerd en verschillende prijzen ontving viel het toch niet bij iedereen in de smaak. Een lid heeft het boek zelfs niet kunnen uitlezen, zo slecht vond zij het. Zowel de taal als de inhoud konden niet op haar goedkeuring rekenen. Het boek vormde geen uitdaging en de plot was te banaal. Zij vond het een lang verhaal met veel dialogen en ingewikkelde tijdlijnen en, wat dat laatste betreft, een slordig gebruik van flash-backs.


Een thema ontwikkelen dat relevant is voor de tijd waarin we leven,  is op zich geen garantie voor een goede roman. Doorheen de handelingen van de hoofdpersonages zal een goed auteur situaties en temperamenten beschrijven die je bijblijven. Voor haar bleven die personages zo alledaags als in de fait-divers-bladzijden van een krant. Er was geen literaire meerwaarde.  Wat de stijl betreft:  Buwalda tovert inderdaad hier en daar virtuoos met woorden,  maar het is haar allemaal een beetje te gemaakt en zij is zeker niet onder de indruk.

Een tweede lid van de leesclub vond het ook geen goed boek. Nochtans vond zij dat het een goede start nam maar bij de ontwikkeling van de plot haakte zij toch af.  Een derde lezer heeft het boek weliswaar graag gelezen maar had toch heel wat bemerkingen. Zo vond zij het vervelend om telkens te wisselen in de niet-chronologische verhaallijnen. Dit maakte het soms moeilijk te begrijpen en te volgen en maakte het lezen zelfs onaangenaam. Zij vroeg zich ook af of het hier om een thriller of een horrorverhaal ging. Diverse situaties die in de maatschappij voorkomen zitten in het verhaal verweven:criminele zoon Wilbert, Siem die zorg draagt voor zijn stiefdochters, overdreven zucht naar rijkdom (Joni, Aaron) porno-industrie, psychose-patiënt Aaron, verliefdheid oudere man (Siem) jongere vrouw (Isabelle, studente), onbegrip door onvoldoende communiceren (Siem-Joni): ouders-“kinderen”… 

Twee leden hadden het boek vroeger al gelezen; zij vonden het toen goed maar konden het niet opbrengen om het een tweede keer te lezen.

Een ander lid heeft het boek graag gelezen maar had toch een heel genuanceerde mening: zij vond het een moeilijk boek omwille van de vele verhaallijnen die door elkaar lopen, de vele personages in diverse  situaties en de zeer uitgebreide uitwerking.
Zij vond het boek geslaagd omwille van de opbouw van de spanning (o.a. ontdekking van pornosite); de verrassende elementen en de goede uitwerking van diverse onderwerpen (fotografie, judo, politiek, actualiteit, criminaliteit, politiek).
Zij vond het boek minder geslaagd in geloofwaardigheid van bepaalde situaties in het laatste deel van boek (Sigerius die naakt door het vensterraam zijn terugtocht onderneemt) en de complexiteit: het is moeilijk om mee te blijven met het verhaal.

Een laatste lid vond dat in het algemeen de personages goed geschetst waren en de behandelde thema's goed uitgewerkt. Inzake structuur was het toch wel wennen met al die flash backs en het duurde soms even vooraleer je begreep wie aan het woord was. De chronologie was chaotisch en het was vaak puzzelen. De auteur gaat heel ver over en weer in de tijd. Toch slaagt de auteur erin de spanning te behouden, zelfs al weet je vooraf hoe bepaalde dingen gaan verlopen.
De ontknoping was er toch wel een beetje over; heel die scène met dat lijk had gerust mogen wegvallen. Het belang van de vuurwerkramp is metaforisch: het ontploffen van het vuurwerk is het ontploffen van het gezin.

Toch nog dit: de bespreking van dit boek vond in ietwat bijzondere omstandigheden plaats. Immers, een reporter van het radio1-programma woonde onze discussie bij, maakte opnames en een fragment ervan werd op maandag 22 september 2014 in het bewuste radioprogramma uitgezonden. Hoewel de kwaliteit niet zo denderend was, willen willen wij u dit fragment toch niet onthouden. Via de hiernavolgende link kunt u het opnieuw beluisteren.

http://www.radio1.be/hautekiet/ben-jij-lid-van-een-leesclub

Nog iets over de auteur: Peter Buwalda is geboren in Brussel op 30 december 1971. Van zijn 5de levensjaar tot zijn 21ste was hij wedstrijdjudoka. Hij studeerde Nederlands in Utrecht en werkte nadien als journalist. In 2010 debuteerde hij met Bonita Avenue bij de Bezige Bij. De roman werd onder andere genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs, de NS Publieksprijs, de Ako Literatuurprijs, en voor de Gouden Strop. In 2011 won hij de Academica Debutantenprijs, de Selexyz Debuutprijs en de Tzumprijs, en in 2012 kreeg hij de Anton Wachterprijs voor de beste debuutroman.

Via de hiernavolgende link kunt u een interview lezen met Peter Buwalda.

http://blogs.vn.nl/boeken/schrijver/interview-peter-buwalda-%E2%80%98ik-ben-fed-up-met-zielepoten-in-fictie%E2%80%99/

 

2. Stefan Hertmans - Oorlog en Terpentijn (304 blz) - Dit boek werd besproken op 14 november 2014

hertmans

(ga met de muisaanwijzer over de afbeelding en u ziet een foto van de auteur van het boek)

Na alle prijzen en lofbetuigingen die dit boek kreeg is het niet eenvoudig er nog iets aan toe te voegen. Het verhaal van het boek is gekend. Op basis van de notitieboekjes van zijn grootvader - die een persoonlijk dagboek waren - schreef de auteur een roman over diens leven. Het boek verscheen op het juiste moment, namelijk in de periode van de herdenking van de Groote Oorlog. Het eerste deel van het boek beschrijft het leven van de grootvader voor de Eerste Wereldoorlog, het middendeel, veruit het grootste deel, bevat de gruwelijke ervaringen aan het front; het derde deel geeft het verdere leven van de grootvader weer en bevat ook persoonlijke commentaren van de auteur. Elk lid van de leesclub vond het een heel mooi boek en heeft het graag gelezen.

Er waren uiteraard ook persoonlijke bedenkingen. Een lid vond het een aangrijpend boek in een mooie taal en stijl. Zij vond het een echte pageturner. Zij vond de auteur wel pedant en schoolmeesterachtig in zijn beschrijvingen. Zij had ook het gevoel dat het boek bewust in een bepaalde stijl werd geschreven met het oog op vertalingen.

Een ander lid dacht bij de lectuur aan de Vlaamse stijl van Stijn Streuvels en zij vond het taalgebruik heel aangenaam om lezen. Opmerkelijk vond zij de beschouwingen ivm de oorlog die vroeger met meer stijl werd gevoerd, met meer respect voor de vijand. Een leuke anekdote die haar is bijgebleven is de verwisseling van de instrumenten bij de beelden van het huis op de Kouter.

Een ander lid vroeg zich af wat echt en verzonnen was. Immers, het gaat hier om een roman geschreven op basis van notities. Welke elementen werden door de auteur toegevoegd aan de originele dagboeken van de grootvader? De grootvader wordt wel verheerlijkt; hij heeft geen gebreken. Zou hij echt zo'n fantastische schilder geweest zijn? Uit de beschrijving van het personage van de grootvader blijkt dat hij wel een gecultiveerd man moet geweest zijn.

Meer over de auteur: http://nl.wikipedia.org/wiki/Stefan_Hertmans

 

3. Samuel Butler - De weg van alle vlees (488 blz) - Dit boek werd besproken op 30 januari 2015

butler

(ga met de muisaanwijzer over de afbeelding en u ziet een foto van de auteur van het boek)

Dit was zeker niet het gemakkelijkste boek uit onze leeslijst. Het verhaal speelt zich af in het Victoriaanse tijdperk en je moet je inleven in de toen heersende mentaliteit, vooral inzake godsdienstbeleving. Toch is het een heel boeiend boek. De auteur stond erop dat met de publicatie van zijn boek tot na zijn dood zou worden gewacht; hij was te bevreesd voor de kritieken die zouden losbarsten want hij haalde toch heel wat heilige huisjes neer. Het boek is een felle aanklacht tegen de Victoriaanse hypocrisie.

Ernest, de jongste telg uit het geslacht Pontifex, moet van zijn vader priester worden. Hij volgt de opleiding, wordt priester, maar zal vrij vroeg uittreden. Het boek kan gedeeltelijk als autobiografisch worden beschouwd want ook Samuel Butler moest van zijn vader priester worden. De roman begint bij de overgrootvader van Ernest, John Pontifex, die pas na 15 jaar huwelijk een zoon krijgt, George. George is een verstandige jongen en studeert goed. Om hem alle kansen in het leven te geven, laat John George meegaan met zijn tante en oom die een drukkerij hebben. Bij hun overlijden erft George de hele zaak en slaagt hij erin ze nog uit te breiden. Hij wordt zo een heel bemiddeld man voor wie geld een heel belangrijke rol speelt. George huwt in 1792 en krijgt vijf kinderen waaronder Theobald die priester wordt.

De vader-zoon-relatie is nooit optimaal, om niet te zeggen slecht geweest. Theobald huwt met Christina en krijgt op zijn beurt twee zonen en vijf dochters. Theobald haat kinderen en voedt ze extreem streng op. Dit laat sporen na. Ernest heeft nooit liefde gekend. Gelukkig is er zijn peetoom die van ver over hem waakt, weze het niet helemaal belangloos, en zijn tante Alethea, zus van Theobald die vrij jong overlijdt en haar fortuin nalaat aan Ernest; hij mag er evenwel slechts vanaf zijn 28ste over beschikken. Tot hij die leeftijd zal hebben bereikt wordt het beheerd door zijn peetoom.

Na heel wat gebeurtenissen, waaronder een verblijf in de gevangenis, trouwt Ernest met Ellen maar ook dat huwelijk zal hem niet uit de ellende halen. Toch slaagt hij er uiteindelijk in te scheiden, hij plaatst zijn kinderen in een opvanggezin en probeert verder nog iets van zijn leven te maken dankzij de middelen, die intussen zijn aangegroeid tot een fortuin, hem door zijn tante nagelaten. Met zijn vader komt het nooit meer goed.

Meer over de auteur: http://nl.wikipedia.org/wiki/Samuel_Butler_(romanschrijver)

 

4. Will Schwalbe - De leesclub voor het einde van het leven (303 blz) - Dit boek werd op besproken 27 maart 2015

will schwalbe

(ga met de muisaanwijzer over de afbeelding en u ziet een foto van de auteur van het boek)

Het verhaal: een moeder heeft kanker en is terminaal; zij en haar zoon lezen samen heel wat boeken en vormen een leesclub onder hun tweetjes. Het is een autobiografisch boek.

De meningen over dit boek waren nogal verdeeld; sommigen hadden het graag gelezen en anderen vonden er niets aan. Degenen die het graag hadden gelezen vonden het een aangenaam boek om te lezen hoewel het verhaal op zich natuurlijk geen leuk verhaal is. De dubbele verhaallijn zorgde wel voor afwisseling. Enerzijds wordt het verloop van de ziekte van de moeder gevolgd; anderzijds worden heel wat boeken vermeld die toch uitnodigen om gelezen te worden. Bovendien was het leuk titels te treffen die wij al hadden gelezen. Het personage van de moeder doet toch vragen rijzen. Zij wordt voorgesteld als een super vrouw maar deed zij effectief alle activiteiten die in het boek worden vermeld? Een quote die opviel: boeken bieden de kans onbespreekbare dingen bespreekbaar te maken.

Degenen die het boek niet graag hadden gelezen waren van mening dat het boek geen literaire meerwaarde creëerde. Elk hoofdstuk in het boek is genoemd naar een boek, maar dit betekent niet dat een uitgebreide bespreking van dit boek volgt. De twee hoofdpersonages hebben niet altijd samen de boeken gelezen; bovendien waren de discussies oppervlakkig. De meest ontroerende passage staat helemaal achteraan. Het boek is mossel noch vis. De zoon staat toch niet zo dicht bij de moeder. Zij belastte haar kinderen met schuldgevoelens. De leesclub is een oplossing om te praten. De keuze van de boeken en de manier waarop ze worden gekozen roept toch vragen op. Het overvloedige gebruik van "mam" is irritant.

De meningen over dit boek waren dus duidelijk verdeeld maar het boek zelf gaf wel aanleiding tot een gesprek over verlies van een geliefde en over rouwverwerking.

Een recensie waarin wij ons toch konden vinden staat op: http://www.nytimes.com/2013/01/06/books/review/the-end-of-your-life-book-club-by-will-schwalbe.html?_r=2

 

5. Sandro Veronesi - Kalme Chaos (415 blz) - Dit boek werd besproken op 27 april 2015

 

veronesi

(ga met de muisaanwijzer over de afbeelding en u ziet een foto van de auteur van het boek)

Het verhaal: Een man verliest zijn vrouw terwijl hij een andere vrouw aan het redden is. Hij besluit om niet meer naar zijn werk te gaan maar de hele dag voor de school van zijn dochtertje in zijn auto te blijven zitten. Collega's, vrienden en familieleden zoeken hem daar op. Vanuit zijn standplaats observeert hij zijn omgeving.

Ook deze keer liepen de meningen over dit boek fel uiteen; sommigen vonden er niets aan en anderen vonden het een meesterwerk. Het is een feit dat de auteur heel goed personages en situaties kan beschrijven. Het hoofdpersonage zit in een rouwproces. Hij distantieert zich van het normale leven. Hij gebruikt zijn dochter als afleiding. De minuscule problemen van anderen maakt hij belachelijk op een vriendelijke manier. Hij ziet de dingen anders dan hij ze in normale omstandigheden zou zien. Het boek is vaak ironisch, soms sarcastisch. De bedoeling van de voortdurende lijstjes is orde in de chaos brengen. Degenen die het boek niet graag hebben gelezen vonden het vooral langdradig en complex. De ontknoping van het verhaal is zeer teleurstellend, simpel en kort.

Het boek leidt ons wel naar een debat over rouwverwerking, fusies, kinderfilosofie, succesvolle carrières en persoonlijk geluk.

Sandro Veronesi werd in 1959 in Prato, bij Firenze, geboren. Hij studeerde architectuur en debuteerde in 1988 met "Waar gaat die vrolijke trein naartoe?". Naast verschillende romans publiceerde hij ook een kinderboek. "Kalme Chaos" verscheen in 2006; de auteur ontving voor dit boek de belangrijkste literaire prijs van Italië, de Premio Strega. "Caos Calmo" is verfilmd met Nanni Moretti in de hoofdrol. Na "Kalme Chaos" verschenen nog "Troje Brandt" en "XY". Onlangs werd "Zeldzame Aarden" uitgebracht.